تمامی مطالب مطابق قوانین جمهوری اسلامی ایران میباشد.درصورت مغایرت از گزارش پست استفاده کنید.

جستجو

cry...cry...cry

    سایه به سایه تو را در نوردیدم 

                              برای پیدا کردنت،

                                              دیدنت،

                                                 بوییدنت...

     

    شاخه به شاخه هجوم تاریکی را پس زدم

             بی تو آفتاب ، شعله ی سرد نگاهش را

                              حریم بی کسی وجودم ساخت

                                        تا مبادا به من بتابی و گرمم کنی

     

    ماه را پناه کوه دیدم و 

                            تپه به تپه

                                صحرای حدس و گمان را دویدم 

    تا شاید به قرص رویت برسم

             و هرچه دویدم و نزدیکتر شدم

                       کمتر دیدم...

      قرص رویت پشت غبار ابر دلتنگی هلال شد

     

           به دریای پر موج و خروش تشویش زدم

                   "تا مگر این دریای پرتلاطم

                      ناخدای قهرمان سازد"

            به ساحل نرسیدم و دزدِ دریایِ روزگار 

                                     به کمینِ منِ از نفس افتاده

                                                   هستی ام را غارت کرد...

     

    و من 

     خسته از ظلمات،

        حبس در سردی روزگار،

           از نفس افتاده ی صحرای بی کران،

                             و غرق در دریای اضطراب...

    دست به دامن  خدا زده و 

            جرعه جرعه سرشک دیده نوشیده و

                           مست می شوم به خیال حضورت

     

    خیالم را به گرمای نفسی گره می زنم

    که روح می بخشید به لطف حضورش

    جان می داد به وسعت کلماتش

    و غرق می شدم به انتظار دیدارش

     

    سکوت زندان پرهیاهوی تنم

               بال می دهد به رویایی که قصر زندگی ام و تو را

                                                     باز می بینم و نمی رسم...

               بال می دهد به تصورات خیالی ام 

                                      که تیر نبودنت، شوق پرواز را در وجودم شکسته

     

    این بار من ماندم و خدا

                     تا دست بیندازم و

                             چنگ بزنم به ریسمانش و

                                         پای بکوبم به زمین رحمتش

                                                         و فریاد سکوت برکشم...

     

    کاش بشنود صدای این گلوی خشکیده را

                              کاش ببیند تن از نفس افتاده را

                                                       کاش صدایم کند و

                                                                                  دستم گیرد

                                                                                 دستش گیرد

                                                             تا با خدایمان دست به دست شده باشیم!!!

    علیرضا.ج

    13آبان93

     

    پ.ن : 

    اگه دوباره برگشتم اینجا چون دوباره دستم به قلم رفت ، چون حسم واسه نوشتن زنده شد و چون یه بغضی از سکوت داره خفه م می کنه! 

     


    این مطلب تا کنون بار بازدید شده است.
    ارسال شده در تاریخ چهار شنبه 14 آبان 1393 [ گزارش پست ]
    منبع
    برچسب ها : , , ,

پربازدیدترین مطالب

آمار امروز دوشنبه 1 آبان 1396

  • تعداد وبلاگ :55487
  • تعداد مطالب :160978
  • بازدید امروز :104459
  • بازدید داخلی :7270
  • کاربران حاضر :116
  • رباتهای جستجوگر:367
  • همه حاضرین :483

تگ های برتر